Nauczyciel odporny na kryzys – o budowaniu rezyliencji. Webinarium

W związku z kryzysami, których obecnie doświadczamy, zapytaliśmy nauczycieli i nauczycielki o ich potrzeby. Rozmowy te oraz obserwacja sytuacji w szkołach stały się punktem wyjścia do przygotowania kolejnego webinarium z cyklu “Odporna szkoła”.
 

Podczas spotkania poświęconego rezyliencji rozmawialiśmy m.in. o:

  • sytuacji w szkole,
  • radzeniu sobie z niepewnością,
  • budowaniu odporności psychicznej na przewlekłe oraz niespodziewane kryzysy.

Zachęcamy do odsłuchania nagrania w formie audio np. podczas gotowania, powrotu z pracy czy na spacerze. 

 

Jakie wnioski wysnuliśmy?

Nauczyciel często traktowany jest w systemie przedmiotowo, jako narzędzie edukacyjne. 

Nauczyciel często ocenia (ze względu na jego szkolne obowiązki), dlatego ma tendencję do oceniania także siebie – „Czy ja robię to wystarczająco dobrze?”. Nauczyciel boi się powiedzieć: nie jestem silny/a.

Nauczyciele potrzebują przede wszystkim wsparcia emocjonalnego. Ich stan psychiczny przekłada się na pracę z uczniami. Nie uczmy młodych ludzi przez swoją postawę, że można jechać na “oparach”, ostatkiem sił. Jeśli nauczyciel zadba o siebie, to będzie mógł zadbać o uczniów i uczennice.

Aby móc budować swoją odporność, trzeba przyjrzeć się, co jest wspierające, a co nie

Zacznij od kilku prostych pytań:

  • kim jestem?
  • jaki/a jestem?
  • co ja czuję?
  • jak się czuję w swoim ciele?
  • jak wyglądają moje poranki?

Ważne jest, by sprawdzać to, kim jestem w spokojnych momentach, a nie w momentach wzmożonego napięcia, np. w szalejącej klasie.

Budowanie odporności:

1. Pierwszy krok. Sprawdź, jak reaguje Twoje ciało. Ono sygnalizuje nam najlepiej, co się z nami dzieje:

  • co się dzieje z Twoim ciałem, kiedy myślisz o pracy, wychodzisz do pracy, wchodzisz do szkoły?
  • jaki jest Twój oddech: przyspieszony, płytki?
  • co dzieje z twoim brzuchem?
  • czy masz pochylone ramiona?

2. Drugi krok. Nazwanie swoich uczuć (bo niepewność wywołuje w nas frustrację):

  • uznanie, czyli przyjęcie do wiadomości, że nie jesteś tylko silny/a i sprawczy/a, ale też zagubiony/a, niepewny/a, zakłopotany/a (jedno drugiego nie wyklucza),
  • nie musisz udawać, że wszystko jest dobrze,
  • nie musisz być ciągle “w misji” nauczycielskiej.

3. Trzeci krok. Szukanie obszarów wpływu:

  • na co mam realny wpływ?
  • zminimalizowanie wymagań wobec siebie (czasem nie da się zrobić nic nowego, czasem trzeba oddać całą nadwyżkę).

Potraktujmy siebie jako układ nerwowy

Znajdźmy rzeczy, które nas uspokajają, koją, odrobinę zmniejszają napięcie, mogą to być mikro rzeczy. Pamiętajmy, że są to działania unikatowe, które mają działać na nas, np.

  • kwiaty, natura koją układ nerwowy,
  • uspokajający oddech,
  • intencjonalne rozluźnianie, opuszczanie ramion,
  • wyruszanie do pracy z kojącą muzyką w słuchawkach,
  • spacer do szkoły – można wysiąść przystanek wcześniej (ruch jest regulujący dla naszego układu nerwowego),
  • poczucie humoru – nawet w postaci bodźca zewnętrznego, np. obejrzeć komedię lub kabaret.

Zapraszamy do obejrzenia zapisu spotkania

 

 

koordynatorka cyklu “Odporna szkoła”, trenerka, nauczycielka języka polskiego jako obcego, specjalistka w dziedzinie kognitywistyki.



Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Polityka prywatności

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close